Makkelijk hé die slachtofferrol?

Soms kan ik alleen nog maar huilen. Alles voelt dan zwaar.
Alle succes en ontwikkeling raakt me dan zo diep in mijn ziel,
dat alleen huilen de stress nog uit mijn lichaam jaagt.

Zou ik ooit hebben gekozen om te doen wat ik doe? Zou ik ooit bedacht hebben om jonge weduwen te coachen en aan de wereld willen vertellen hoe het is als je jong weduwe wordt? Zou ik ooit die keuze hebben gemaakt als ik had geweten welke ontwikkeling dit van me vraagt? Ik weet dat ik niet anders kan en daarom wil ik iets delen.

Bedenk je even voor je verder leest. Ik ben nogal scherp in mijn uitspraken. Ben je het er niet mee eens schrijf je dan uit van de mailinglijst. Je bent het jezelf en mij niet verplicht erop te blijven staan. Je hoeft me ook geen mail te sturend dat je er anders over denkt. Ik heb mijn buik bol van dat soort mails. Ik ontvang er namelijk meer die het tegenovergestelde vertellen. Sinds ik me hierover uitspreek ontmoet ik de ene na de andere jonge vrouw die er hetzelfde over denkt. Dus bevalt de mail je niet klik dan op uitschrijven en volg gewoon niet langer mijn Facebookpagina. Ik kies ervoor mijn eigen leven te leven en adviseer jou dat ook te doen. Lees je wel verder stel je dan open en kijk eens vanuit een groter perspectief.

Ik heb een visie en ik ben uitgesproken. Zo ben ik altijd al geweest. Ik sta ergens voor. Ik weet wat ik wil. Ik denk hardop en ik heb een mening. Ik heb een grote behoefte aan verbinding waardoor ik er altijd alles aan doe om iedereen te begrijpen. Want als ik weet waarom jij de dingen doet zoals je ze doet dan wordt ik tolerant.

Maar soms bereik ik ook een grens. Soms ga je bij mij gewoon wel te ver. Dan trek ik een streep. Nooit eerder in mijn leven heb ik dat zo groots ervaren als sinds ik Krachtvrouwen heb opgericht.

Wat ik doe is geen keuze. Wat ik doe is een missie. Ik sta ermee op. Ik ga ermee naar bed. Blijkbaar ben ik geboren om te doen wat ik nu doe. Blijkbaar moest ik weduwe worden in dit leven. Blijkbaar mocht mijn lief niet de liefde voor de rest van mijn leven zijn.

Terug naar mijn grenzen. Terug naar mijn verhaal. Terug naar mijn standpunt en mijn visie. Ik deelde het al eerder in het netwerk van Krachtvrouwen.

Dat je jong weduwe bent betekent niet dat je leven voorbij is. Dat klinkt nog mild en positief. Maar ik bedoel dat veel scherper. Ik bedoel dat grootser dan je het nu leest. Je bent geen slachtoffer van de situatie. Je hebt het meegemaakt maar daarmee stopt jouw leven niet.

Wat ik heb gezien zijn vrouwen die jammeren en klagen over hoe zwaar hun leven nu is. Geklaag over financiën. Geklaag over wat er niet meer is. Begrijp me goed, iedereen heeft het recht het op zijn manier te doen. Maar ik resoneer niet met klagers en zagers. Die halen mijn energie naar beneden. Die zijn bij mij niet aan het juiste adres.

Ik hoef er zelfs geen klagers en zagers voor in mijn omgeving te hebben. Als ik zelf klaag en zaag voel ik dat mijn energie daalt.

En zeg nu niet dat ik makkelijk heb te praten. Zeg me nu niet dat ik het allemaal goed voor elkaar heb. Hoewel dat laatste helemaal waar is maar dat heb ik wel zelf gecreëerd. Mijn leven is de ik opbrengst van de keuzes die ik gemaakt heb, niet omdat ik geluk heb gehad.

Mijn man had een heel goede baan. Wij zagen financieel een gouden toekomst. Door zijn dood spatte dat als een zeepbel uit elkaar. Met mijn leerkrachten salaris zou het nooit een zelfde gouden financiële toekomst worden. Ik werkte op dat moment zelfs maar één dag in de week dus ik voelde me ronduit armoedig.

Dan ontvang je als weduwe een nabestaande pensioen. Dat is natuurlijk goed geregeld. Maar het is te weinig om van te leven. Je leven is namelijk ingericht op een dubbel inkomen en dat is niet het bedrag dat je ontvangt. Als je gaat werken word je erop gekort. Dus een dubbel inkomen kan je er ook niet mee creëren.

Ik ben de laatste die je erover zal horen klagen dus lees even goed door wat ik hier over te zeggen heb. Gekort worden op een uitkering stimuleert de slachtofferrol. Want waarom zou je gaan werken als je al geld ontvangt. Maar dan zit je wel thuis. Wat heb ik mij jaren een domme vrouw gevoeld. Jarenlang heb ik ook dat te horen gekregen. Je bent toch geen domme trut? Dat ik thuis bleef, was niet zozeer vanwege het geld maar omdat het voor mijn oudste zoon te veel was om na school ook nog naar de opvang te gaan. Hij paste namelijk niet in een hokje en daardoor wist de juf niet met hem om te gaan. De energie die het hem kostte zich aan te passen op school kanaliseerde zich thuis.

Mijn kind was na school vaak compleet over zijn toeren. Ik zal heel eerlijk zijn. De intensieve zorg en ondersteuning die hij nodig had in combinatie met het verdriet bij mij maakte dat ik me dagelijks uitgeput en zwaar voelde. ‘Hoe zou ik ooit nog kunnen gaan werken?’ was een gedachte die ik iedere dag had.

Dat nabestaande pensioen was niet genoeg om alles te betalen. Ik knoopte de eindjes aan elkaar, heb maandelijks mijn spaarrekening geplunderd. Dat heeft heel wat zorg gegeven. Hoe moet dat in de toekomt? Van het inkomen dat ik verdien kan ik echt niet sparen. Of ik zou niet meer kunnen genieten van het leven, dat was me me ook niet waard.

Wat ik wil zeggen is dat dit maar een voorbeeld is van een zorg die ik jarenlang al heb. Die mijn gedachten domineert. Toch kies ik voor vertrouwen en voor dankbaarheid. Ik heb altijd geweigerd om hier negatief over te praten en in de slachtofferrol te gaan. Van zodra er wel ruimte en mogelijkheden kwamen ben ik weer gaan werken. Ja dat betekent dat ik gekort wordt. Ja dat betekent dat ik alles wat ik zonder te werken wel krijg weer terug mag geven aan de overheid. Weet je hoe onbetaalbaar de ervaring van het werken is? Daar kan geen bedrag tegenop. Het geeft me zelfvertrouwen ik voel me meer volwaardig mens in deze maatschappij. Dat is me iedere euro die ik terug betaal meer dan het dubbele waard.

Dus stop met klagen en zagen en vraag je af wat je nodig hebt. Waardoor ga jij je beter voelen? Wat heb jij nodig om weer voluit te gaan leven?

Van klagen en zagen zak je verder in de slachtofferrol. Je omgeving zal het ook stimuleren. Want wat jij hebt meegemaakt is echt zo verschrikkelijk dat je daar je jaren rot om mag voelen. Lees je goed wat ik hier schrijf. Jouw omgeving denkt nog steeds dat het bij rouwen hoort om je lang zwak, uitgeblust en moe te voelen. Uit het veld geslagen en volkomen verloren. Echt geloof me, dat helpt echt niet. Het draagt niet bij aan jouw rouwproces. Je gaat er de dood van je partner geen betere plek door geven. De slachtofferrol draagt daar niet aan bij.

Het is jouw partner die dood is. Jij niet. Zijn lichaam is hier niet meer. Maar jij leeft, jij bent hier. Jij mag hier nog een tijdje zijn. Welke boodschap wil je aan je kinderen geven? Dat jij mee dood bent gegaan?

De reden dat ik er iedere dag sta zoals ik er sta en de reden dat ik me nu uitspreek zoals ik dat doe is ook voor de kinderen. Wat wil jij hen meegeven? Als jij vindt dat jouw leven is verpest wat moeten zij dan vinden van het verlies van hun vader? Hoe laat jij de kinderen naar het leven kijken? Jullie kinderen hebben nog een heel leven voor zich. Heb je ooit al eens bedacht welk perspectief je hen geeft? Zou je willen dat zij dit verlies zo zwaar dragen?

Echt geloof me, wie jij bent is wie zij zijn. Zij spiegelen en nemen jou als voorbeeld. Zij hebben recht op het leven. Daarvoor heb je hen op de wereld gezet. Dus pak jezelf bij elkaar en als je zelf nog geen argument kan vinden om dat te doen, doe het dan voor hun.

Na een een roerige periode achter de schermen in het online netwerk van Krachtvrouwen omring ik me nu dagelijks met vrouwen die kiezen voor het leven. Er is een grote groep vrouwen die geen lid meer is van het netwerk. Mijn mailbox is overspoeld met mails van vrouwen die heel boos zijn geworden door het standpunt wat ik ingenomen heb. Het netwerk van Krachtvrouwen staat heel duidelijk en standvastig voor een positieve spiraal. Ik ben van mening dat dit voor iedere jonge weduwe is weggelegd. En ik weet ook door ervaring dat daar bepaalt gedrag wel en bepaalt gedrag niet bij hoort.

Daarnaast heeft een Facebookgroep ook omgangsvormen. Die werden niet gerespecteerd. Ik zie een Facebookgroep als mijn huis waar ik de gastvrouw ben. Voel jij je niet aangenaam bij mij dan kom je toch niet meer. Maar ik heb mij daar heel sterk in vergist. Facebook is een medium wat door ieder anders interpreteert. Sommige vrouwen vinden dat ze het recht hebben daar alles te mogen zeggen en dat ik daarmee om heb te leren gaan. In mijn huis geen gerommel. In mijn huis gelden mijn voorwaarden en regels en die bewaak ik sterk. Ik wil een veilige omgeving bieden voor vrouwen die vooruit willen in dit leven die voelen dat hun leven niet voorbij is. Het netwerk van Krachtvrouwen is voor vrouwen die weer gelukkig willen worden en daarvoor alles willen doen.

En begrijp me nu heel goed. Want hoe veel mensen dit interpreteren is dat ik daarmee zeg dat je niet verdrietig mag zijn dat je niet mag voelen. Maar doet moet juist wel. Maar je moet wel leren onderscheid te maken tussen verdriet uit je hart en verdriet om je zorgen. Als je dat niet doet dan leidt jouw verdriet naar een neerwaartse spiraal.

Ik ben echt geschokt geweest wat er tegen me gezegd is. Hoe vrouwen zich persoonlijk aangesproken hebben gevoeld. Nogmaals met veel respect voor ieders eigenheid. Je mag leven wie je bent maar maak je gebruik van mijn gastvrijheid dan ga je ook akkoord met de voorwaarden die ik stel.  De facebookgroep die ik beheer is geen gemeentelijk buurthuis dat open is voor iedereen. En zelfs daar gelden omgangsnormen waar ieder zich aan heeft te houden.

Weten de vrouwen die lid zijn van het netwerk van Krachtvrouwen dan direct hoe zij moeten kiezen voor het leven? Nee zeker niet. Dat is waarom zij elkaar opzoeken in de Facebookgroep. Dat is waarom zij elkaar om raad vragen. Zij delen hun vragen en successen. Zij zoeken naar een weg. Zij vinden hun weg door de focus te richten op het leven. Deze vrouwen weten dat ze 100% zelf verantwoordelijk daarvoor zijn. Dat alleen zij er richting aan kunnen geven. Deze vrouwen geloven dat zij zelf hun realiteit kunnen creëren. Zij doen er alles aan om in hun kracht te staan. Zij kiezen voor de positieve spiraal en helpen elkaar vooruit.

Is dat makkelijk? Nee dat is het echt niet. Dat vraagt enorm veel moed en doorzettingsvermogen. Telkens jezelf weer herpakken, jezelf motiveren. Blijven vertrouwend dat je weer gelukkig zal worden. Het is een dagelijkse uitdaging.

Rouw en verlies wordt in mijn beleving veel te veel vanuit de slachtofferrol beleefd en behandeld. Ik heb echt niets aan medelijden, jouw mee lijden maakt het nog zwaarder. Mijn lijden helpt me niet vooruit. Wat wel helpt is al je verdriet en al al je gevoelens toelaten, een netwerk creëren wat je ondersteunt, kiezen voor activiteiten die jou weer terug het leven laten voelen. ‘Fake it till you make it’, heb ik jaren gedacht. Het is raar maar zo is het hoe het werkt. Creëren naast dat je jouw verdriet omarmt, jouw nieuwe realiteit en je zal zien dat je een leven kan creëren waarin je weer gelukkig wordt.

Ben jij klaar met overleven en verlang je ernaar om voluit te leven? Download dan hier mijn gratis e-book met drie gouden tips om uit de overleefmodus te komen en weer voluit te gaan leven. 

One thought on “Makkelijk hé die slachtofferrol?

  1. Hoi Vivian,

    Wat je zegt klopt volledig maar ik begrijp dat sommige vrouwen nog niet in staat zijn om al zo te denken. Ik ben na het overlijden van mijn man ook terug gaan werken nadat ik voor zijn dood vijf jaar thuis had gezeten. Ik heb de kracht gekregen om vooruit te kijken en ik probeer op deze manier mijn gedachten te verzetten en wil ook proberen om de meisjes niets te ontnemen . Werken doet me goed omdat ik anders maar thuis zit te denken. En van thuis te zitte, denken geraak je alleen maar in een neerwaartse spiraal. Ik voel me sterk en trots dat ik nu de persoon ben die zorgt voor alles. Natuurlijk zou alles anders zijn moest Karel hier nog zijn, maar zoals je zegt… het is was het is. We kunnen het niet veranderen. We kunnen enkel vooruit kijken en er het beste van maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *